[SF][HxH] Your painfulness is my heartache [2]

posted on 22 Dec 2007 21:16 by j-ne in FicTioN

Title:: Your painfulness is my heartache [2]

Author:: J-Ne    08.08.2006          

6:45 น. 

ทุกสิ่งทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้น...

ราวกับฟันเฟืองของนาฬิกาเคลื่อนตัวหมุนช้าๆ 

เพียงแค่ขยับขานิดเดียว ความปวดร้าวก็แล่นเข้าสู่ร่างกายจนต้องชักสีหน้าเหยเก ฮีชอลกัดฟันข่มความเจ็บปวด แต่ถึงจะพยายามแล้ว เขาก็ยังหลุดเสียงร้องโอดโอยออกมาอยู่ดี เสียงครางเบาๆ ที่คงมีใครสักได้ยิน ใครคนนั้นจึงร้องตะโกนขึ้นมาดังลั่น

 คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ คุณหมอ

 เขาคือคิมฮีชอล คิมฮีชอลแน่ๆ ฉันมีประวัติของเขาน้ำเสียงตื่นเต้นยินดีจนปิดไม่มิดของหญิงสาวสักคนหนึ่ง ใครสักคนยังพูดอะไรงึมงำไม่หยุด ไม่สิ จริงๆ แล้วมีใครหลายคนส่งเสียงจ้อกแจ้กอยู่รอบตัวเขา  

อา น่ารำคาญชะมัด! ฮีชอลอยากโพล่งออกมาอย่างนั้น แต่ลำคอของเขากลับแห้งผาก และเปลือกตาก็หนักจนเปิดไม่ขึ้น 

พักผ่อนก่อนเถอะครับพี่ เดี๋ยวพวกเราต้องย้ายโรงพยาบาลกันอีก เสียงกล่าวคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นคิบอม 

 แล้วฮันเกิงล่ะ?

ทำไมคนที่มารับเขาถึงไม่ใช่ฮันเกิง 

ฮีชอลพยายามส่งเสียงผ่านลำคออันแห้งผากของตัวเอง แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่อาจฝืนมันได้ เขาจึงปล่อยให้ความอ่อนเพลียพาตัวเองจมลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง 

จริงๆ แล้ว คนที่ไม่ศรัทธาในพระเจ้าอย่างเขา ไม่สมควรได้รับพรอะไรสินะ

แต่ถึงอย่างนั้น คิมฮีชอลก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งมนุษย์ที่อ่อนแอและบอบบางเขาได้แต่อธิษฐาน บางทีนะ

บางที... บางทีถ้าตื่นมาอีกครั้ง เขาคงพบฮันเกิงกำลังนั่งกุมมืออยู่ใช่ไหม?  

 เป็นเวลากี่ชั่วโมงไม่รู้ที่รถสีขาวสะอาดของโรงพยาบาลแล่นไปตามท้องถนน ขณะที่มันวิ่งกุกกักไปอย่างไม่เร่งร้อนนัก ขาของเขาก็ปวดแปลบไปตามแรงสั่นสะเทือนของมัน อาจเพราะความเจ็บปวดนี้เองที่ขับไล่ความง่วงงุน ออกไป หรืออาจเพราะได้พักผ่อนมาบ้างแล้ว ฮีชอลเลยมีแรงพอจะขยับเปลือกตาเปิดขึ้นมาได้ ในรถพยาบาลนี้ มีคนที่กำลังกุมมือเขา ดวงตาแดงก่ำรื้นไปด้วยน้ำตา ดวงหน้าซีดเซียวขยับรอยยิ้มบางเมื่อเห็นเขารู้สึกตัว                        

ไม่ใช่...ไม่ใช่ ฮันเกิง ทำไมกันล่ะ?

บางทีฮันอาจจะยังไม่รู้ข่าวบางที อาจจะยังไม่มีคนบอกหมอนั่น

บางทีฮันอาจจะกำลังติดงานอยู่

บางทีนะ... บางที 

เรียวปากบางเผือดสีพยายามแย้มยิ้มตอบกลับอย่างฝืดๆ ภาพดวงหน้าของน้องชายร่วมวงพร่าเลือนไปด้วยม่านน้ำตา ปากสั่นขยับพึมพำเอ่ยเรียกชื่ออย่างขอบคุณ

 ......ทั้งที่ตั้งใจเรียกชื่อคิบอม หากสิ่งที่ผ่านลำคอออกมามีเพียงลมเปล่าๆ กับไอร้อนของลมหายใจเท่านั้น  

บางทีลิ้นของเขาคงจะมีปัญหา ล่ะมัง 

คิบอมมองดูคนตัวเล็กที่หน้าเจื่อนลง ก่อนกระชับมือเขาแน่นเพื่อให้กำลังใจ เพียงเท่านั้นฮีชอลก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่คิดจะปกปิดความอ่อนแอ 

เจ็บไหมฮะ เสียงคิบอมฟังดูแหบลึก  

นายดูฉันมากี่ชั่วโมงแล้วนะ คิบอม

ยิ่งได้มองหน้าใกล้ๆ อย่างนี้ ฮีชอลก็ยิ่งเห็นได้ชัดว่าขอบตาคิบอมคล้ำแค่ไหน

พยายามจะเอ่ยปฏิเสธ แต่สิ่งที่ออกมาก็เป็นแค่ลมแผ่วๆ ฮีชอลจึงส่ายหน้าเบาๆ แทน 

อยากจะเอ่ยถามหาใครคนนั้นแต่ฮีชอลก็ไม่กล้า

ไม่ใช่เพราะเสียงที่หายไป

แต่เป็นเพราะเขากลัว.. เพราะมีหลายสิ่งเหลือเกิน ที่ต่อให้อธิษฐานเท่าไร ก็ไม่อาจสมปราถนา  

 8.00 น.

เราเดินทางมาถึงโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงโซล คิบอมแยกไปติดต่อเรื่องประวัติคนเจ็บและห้องพัก ขณะที่บุรุษพยาบาลเข็นเตียงคนเจ็บเคลื่อนย้ายเข้าสู่ห้องทำ CT SCAN ทันที 

เขาถูกพากลับมายังห้องพัก เพื่อรอฟังอาการของตนเอง คิบอมหายไปไหนไม่รู้ยังไม่กลับมา แต่ทันทีที่เตียงถูกเข็นมาถึงหน้าห้องพัก เขาก็พบกับพี่สาวตัวเองที่ยืนรออยู่  ทั้งที่ตอนนี้เลยเวลาโรงเรียนเข้าไปนานแล้ว ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ ไม่มีสอนหรือไงนะ 

พ่อบอกว่านายรถคว่ำ ยัยนั่นทำตัวน้ำเน่าเหมือนในละครไม่มีผิด แค่เห็นเขาก็มือไม้อ่อนทำกระเป๋าร่วงลงพื้น จนฮีชอลอดไม่ได้ที่จะส่งสายตาตำหนิให้พี่สาวอย่างเคยชิน 

จะร้องไห้ทำไม ยัยบ้าพี่ฮีจินสะอึกสะอื้นเหมือนเด็ก 

 นายก็ร้องไห้เหมือนกันนั่นแหละ ตาบ้า  

ใครร้องไห้กัน หือม์? ทำไมฉันต้องร้องไห้ด้วยล่ะ 

นายร้องไห้ ฮีชอล นายกำลังร้องไห้ น้ำเสียงโรยๆ บอกเขา พร้อมกับนิ้วสั่นเทาที่เลื่อนมาแตะตรงหยาดน้ำร้อนผ่าวบนดวงหน้าสวย 

หมอบอกว่ากระดูกต้นขาของเขาแตก หัวเข่าของเขาก็เช่นกัน ตอนนี้ถึงเสียงจะกลับมาแล้ว แต่ลำคอก็ยังแห้งเหมือนกลืนทรายเข้าไป เวลาขยับปากพูดอะไรสักคำลิ้นก็ระบมไปหมด 

คิบอมบอกว่าหมอเพิ่งเย็บลิ้นให้เขา อย่าเพิ่งพูดอะไรมากนัก แล้วก็ยังไม่สามารถทานอะไรหนักๆ ได้ 

เวลาล่วงไปเกือบครึ่งชั่วโมงที่เราสองพี่น้องกอดกันร้องไห้ บุรุษพยาบาลคนเดิมกลับมาอีกครั้ง เพื่อรับตัวเขาไปเข้าห้องผ่าตัด 

แล้วนายก็ยังไม่มา ฮันเกิง สุดท้ายแล้วนายก็ไม่มา...

ในเวลาที่เขาปวดร้าวมากที่สุด

คนที่เขาต้องการมากที่สุด กลับไม่อยู่เคียงข้างกันเลย

หลายคนบนโลกนี้ ไม่อาจสมปราถนา

เช่นเดียวกับความหวังของเขา

ความหวังที่ริบหรี่เลือนลางเหลือเกิน   

เมื่อเสียงดนตรีบรรเลงจากฟากฟ้า

หยาดน้ำตาที่เปิดเผย
สียงหัวเราะของตัวเองที่เปล่งออกมามันช่างน่ามึนงง แต่ว่า..
หรือว่ากำลังป่วยอยู่นะ แต่ว่า..